8 Ağustos 2026 Cumartesi

Yalnız olmak, yanlış yerde olmaktan iyidir.

Selam Şuursuz,

Nasılsın?

Nezaketen, “İyiyim... Sen nasılsın?” diyeceğini biliyorum. Ben de öyle derdim eskiden.

Artık biri “Nasılsın?” diye sorduğunda, “Geçti.” diyorum.

“Küllü hâlin yezûlü.”
(Her hâl geçicidir.)

Sahi... Her hâl gerçekten geçici midir?

Uykularının bölündüğü, sabahlara kadar oturup düşündüğün ama içinden çıkamadığın; insanların uyanıp hayatın telaşesine kapıldığı saatlerde, senin namazını kılıp yattığın; yarının bugünden farklı olmayacağını düşündüğünden tek bir plan bile yapmadığın; ellerini açıp dua ederken mahcubiyetinden hıçkırarak ağladığın; “Allah’ım, hakkımda hayırlısı neyse onu nasip et.” diye dua ederken bir gün, “Allah’ım, benden razı olduğun gün emanetini al...” diyebildiğin zamanlar oldu mu?

Her hâl geçici midir gerçekten?

Galiba insanı acının büyüklüğü değil, sürekli oluşu yoruyor.

“Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir.” derdim. Meğer tevekkülüm şaşmış.

Beklemek de nasipmiş oysa. Hem de insanın en ağır imtihanlarından biri.

Beklemek... Tüm fiillerin kaybolduğu, artık “gel” diyemediğin, “git” diyemediğin, anlatsan eksik kalacağını bildiğin yerdir.

Kimi maaşını bekler, kimi alacaklarının gününü, kimi sevdiğini, kimi ölümü, kimi de Allah’ın “Ol.” demesini. İnsan beklediği şeyle kaimdir. Belki de bu yüzden, beklediğimiz şey kalbimizin kıblesine yön veriyor.

Yaşayarak öğreniyor insan. Ne acı.

Ya doğru yolda, yanlış insanı bekliyorsan?

Ya Allah’ın vereceği huzuru bir kuldan bekliyorsan?

Belki de insanı en çok yoran şey, beklemek değildir. Beklediği şeyi, ait olmadığı yere koymasıdır.

İnsan bunu geç anlıyor.

Yalnız olmak, yanlış yerde olmaktan iyidir.

Oysa Kur’an’ın çok sade ama bir o kadar ağır bir hatırlatması var:

“Bilesiniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”
(Ra’d, 13:28)

Bir kuldan, yalnızca Allah’ın vereceği huzuru bekliyoruz. Sonra da kırılan kalbimizi onarmaya çalışıyoruz.

Tasavvuf ehli buna “masivâ” der.

Allah’tan başka kalbi meşgul eden her şeydir. Bu bazen para olur. Bazen makam. Bazen de bir insan. Hiçbiri kötü olduğu için değil, kalbin merkezine yerleştiği için.

Aslolan şu:

“Bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer.”
(Enfâl, 8:24)

Kalp, üzerinde dilediğimiz gibi tasarruf edeceğimiz bir mülk değildir.

Peygamber Efendimiz (sav) bile, “Ey kalpleri evirip çeviren Allah’ım! Kalbimi dinin üzere sabit kıl.” diye dua ederken, biz ise kalbimizi dilediğimiz yere çevirebileceğimizi zannediyoruz.

Bütün yanılgımız da burada başlıyor.

Allah’ın huzur vermesi için yarattığı kalbi, bir kulun, bir makamın, bir servetin insafına bırakıyoruz.

İnsan, Allah’ın kendisine emanet ettiği kalbi yanlış yerde tüketebildiği gibi, kendisine emanet edilen başka bir kalbi de hoyratça harcayabiliyor.

Bu da bir zulüm değil midir?

“Sakın Allah’ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma...”
(İbrâhim, 14:42)

Ne garip.

Kendi kalbimizin kırılmasından korkuyoruz. Ama bir başkasının kalbinde açtığımız yaranın vebalini pek düşünmüyoruz.

Bu da bir imtihan değil midir?

Kalbini kime verdiğin kadar, kendisine emanet edilen bir kalbe nasıl davrandığın da.

İnsan geriye dönüp baktığında bazı şeyleri daha iyi görüyor.

Hayatına giren her şey, hayatında kalmak için gelmiyor. Kimi, kalbinin kıblesini değiştiriyor. Kimi, neyi beklediğini gösteriyor. Kimi ise seni bir vesileyle kalbin asıl sahibine yaklaştırıyor.

Belki de mesele, başımıza geleni anlamaktan çok, bizi nereye götürdüğünü görebilmek.

O yüzden, tesadüf yoktur, tevafuk vardır.

Bazen yaşadığın şeyin kendisi değil, seni dönüştürdüğü hâl önemlidir.

Çünkü hiçbir karşılaşma hikmetsiz değil. Hiçbir ayrılık da sebepsiz.

Bize düşen, o an içinde elimizden geleni yapmak.

Biz çabamızdan sorumluyuz. Nereye varacağımızdan değil.

Çünkü bazen yürümek bize düşer. Varmak değil.

Bazen istemek... Bazen vazgeçmek... Bazen beklemek...

Ve bazen de bütün bunların ardından, “Ben elimden geleni yaptım.” diyebilmek.

Sonrası nasip.

“Bir kere de karar verip azmettin mi, artık Allah’a tevekkül et. Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.”
(Âl-i İmrân, 3:159)





17 Ekim 2025 Cuma

ASIL Sayılar

Selam kaynatasızlar,

Hayatın rakamları olmasa da bir matematiği vardır.

Rızadan, sabırdan ve hikmetten kurulmuş bir denklem aslında.

Matematik dediğim şey, belki de ilahi bir ölçü.

Ve biz, her duygumuzla o ölçünün içinde yerimizi bulmaya çalışan noktalardan ibaretiz.


Sevdiğimiz kadar sınanıyoruz, sustuğumuz kadar duyuluyoruz.

Kimi zaman fazla severek eksiliyoruz, kimi zaman vazgeçerek tamamlanıyoruz.

Belki de Mevlânâ’nın dediği gibi:


> “Her şey zıddıyla kaimdir.”

Aşkın kıymetini acıdan, huzurun sesini fırtınadan öğreniyoruz.


Kalp bir denklem tahtası aslında…

Üzerinde silinmeyen işlemler, yarım kalan hesaplar var.

Bir tarafına “sevda” yazıyoruz, diğerine “imtihan”.

Sonra bekliyoruz sonucu — kimi zaman sabır, kimi zaman sükût çıkıyor.


Tasavvuf ehli der ki,

“Her şeyin ölçüsü vardır.”

Ne fazla, ne eksik…

Aşkta da böyledir;

fazlası yanık bir gönül, azı soğuk bir taş bırakır geride.

Ama denk geldiğinde, aşk da seni Allah’a yaklaştırır.

Çünkü sevgi, doğru işlendiğinde bir matematik değil, marifet olur.


Kader de işte bu denklemin sonucudur.

Biz her kararda bir sayı oynatırız,

ama toplamı hep O’nun elindedir.

Bizim yanlış zannettiğimiz eksi işaretleri,

belki de sonsuzluğa açılan köprülerdir.


Belki de hayatın sırrı şudur:

Eksildikçe artmak, acıdıkça arınmak, yandıkça aydınlanmak.

Tıpkı bir denklemin sonunda sadeleşen bir sayı gibi,

insan da sadeleştikçe hakikate yaklaşır.


Ve sonra fark ediyorsun…

Ben acı çekmediğim şeye aşk diyemem;

aşkın içinden acıyı çıkardığında, geriye yalnızca bir heves kalır.

Kavuşmanın anlamı, ayrılıkla ölçülür.

Affetmenin değeri, kırılmayla biçilir.

Ve sabır, her zaman bir kaybın aritmetiğidir.


O yüzden inanıyorum;

hayatta hiçbir şey rastgele değildir.

her şeyin, duyguların bile, kendi matematiği vardır.





20 Temmuz 2025 Pazar

Beklentisizlik Öğretisi

Selam kaynatasızlar ,
Derdimi anlatamayalı uzun zaman oldu; belki de anlayanı bulamadığımdandır.
“Anlamak mı zor, anlatmak mı?” derseniz...
İnsanların birbirini anlamaya çalışmadığı bir dünyada yaşadığımızı düşünürsek, 
Hz. Ali'nin dediği gibi: "İfhamü men la yefhem" – yani, anlamayana anlatmak en zoru.
Belki de bu yüzden anlatmaktan bile vazgeçeli epey oldu.

Şimdi, “Ne anlatıyorsun lan kofik?” derseniz;
Kimsenin beni anlamasını beklemiyorum. 
Çünkü beklenti bir umuttur ve ben beklentisiz yaşamayı öğrendim artık.

Bence insanın en büyük ihtiyacı da beklentisizlik.
Çünkü hepimiz, beklentiye girdiğimiz yerden yaralanıyoruz.
Kimimiz dünyadan uzaklaşmak isterken daha da derine batıyor,
kimimiz bir huzur bekliyor, kimimiz sadece mutlu bir yuva...

Kimimizin beklentileri dağlar kadar büyük, yıkımları da haliyle bir o kadar ağır oluyor maalesef.
Aslında insan, beklentilerinden sıyrıldığında yeniden yükseliyor;
beklentisiz sevdiği, beklentisiz yaşadığı yerden. 

Bu yüzden beni anlamanızı da beklemiyorum... ama neyse.

Hâlet-i ruhiyemi sorarsanız,
Elvan Bayırlı'nın bir sözü geliyor aklıma:
> “Sığınacak bir 'merhaba' bile bulamamak, iflasın eşiğinden düşmek değil midir? İnfazın içine...”

Evim yansa, sokakta yatıp ölmeyi bekleyecek haldeyim.
Bu yüzden dünya görüşünüz ya da hayat kaygınız çok umrumda değil.
Farkına bile varmadan kaygılanmayı da bıraktım.
“Ay sonunu getirir miyim?”,
“Borçlar ödenir mi?”,
“Para nasıl biriktirilir?”,
“Nereye yatırım yapmalıyım?” gibi sorular artık zihnimi meşgul etmiyor.
Çünkü gelecekten beklentiniz kalmadığında,
kaygınız da olmuyor; bunu öğrendim.

Diyeceksiniz ki,
“Bomboş mu yaşıyorsun yani?”,
“Her şeyden bu kadar sıyrılmak kolay mı?”

Tabii ki hayır...
Ama insanın içi boşaldığında yeniden yükseliyor.
Düşünmeyi zamana yayabiliyorum artık,
daha sağlıklı kararlar alabiliyorum —
sigaramı tersten yakmadığım zamanlarda.

Daha çok insana dokunuyorum,
buna “iyilik” demeden.
Daha çok dinliyorum,
karşılık beklemeden, beklentiye sokmadan.
Aklıma gelmediği zamanlarda daha şık giyiniyorum mesela.
Fön çekmiyorum artık; saçlarım sık değil eskisi gibi.
Spor da yapmıyorum artık ,  “kilo alır mıyım?” diye kaygılanmadığımdan.

Hayatta en çok korktuğum şey yanlış anlaşılmaktı;
artık ondan da korkmuyorum, çünkü kimsenin beni anlamasını beklemiyorum.
Eski dostlarla da pek bir araya gelmiyorum ;
eskileri yad etmek istemediğimden.

Alex Hitch Hitchens şöyle söylüyor:

> “Hayat; nefes aldığımız anların toplamından değil,
nefesimizi kesen anların toplamından oluşur.”

Oysa hatırlamak en acısıdır...

Anı olana kadar kıymetini bilmediğim anların mağlubuyum ben.
Hatırladıkça donup kalmalarım da ondandır belkide.

Bazen bir şarkının içinde buluyorum kendimi, bazen tanımadığım bir yüzün gözlerinde. Tanıdık gelen ama adını koyamadığım hislerde, bir cümlede, yarım kalan bir sohbette. Artık hiçbir şeyin tamam olmasına çalışmıyorum. Çünkü anladım ki bazı şeyler eksik kalmalı ki, insan hatırladıkça tamamlasın içinde.

Zihnimde dönüp duran onca düşünceye rağmen, kalbim daha sade artık. Kırgın değilim, sadece alıştım. Sevilmeden de sevebilmeye, anlaşılmadan da susmaya. Bir şeyleri ispat etmeye çalışmadan yaşamaya...

Kendime iyi gelmeyi öğrendiğim yerdeyim belki de. Beni anlamayanlara değil, beni yarım bırakmayan sessizliğime yaslanıyorum artık.

Bu bir sitem değil.
Bu sadece içimde kalmasın diye,
kendime yazılmış bir mektup.
Çünkü bazen kelimeler değil, sessizlik anlatır insanı.
Anlattıkların anlaşılmadığında, susmak da bir zaferdir.

Ve göğsüm...
Sanki göğe yükseliyormuşum gibi daraldı, sıkıştı.

“Allah, dilediğini hidayete erdirir; dileyenin de göğsünü öyle daraltır ki, sanki göğe yükseliyor gibidir…” (En’am 6:125)

İşte tam oradayım.
Ne aşağıdayım, ne yukarıda.
Sadece kimse duymasın diye içime gömdüğüm bir çığlık kadar hayattayım.



14 Eylül 2020 Pazartesi

solipsist canlılar

 erkekler kadınlarda gençlik ve güzellik, kadınlar erkeklerde güç ve statü ararlar. kadın erkek arasındaki dinamiğin en basit özeti bu. ancak kadınlar her zaman doğalarına karşı bir savaş halindeler, buna da feminizm diyorlar. güç ve statü sahibi bir erkeğe aşık olmayı, yetersiz olduğunun kabulu, eziklik gibi görüyorlar ama bir yandan da bu kişilere karşı itiraf etmek istemedikleri şiddetli bir çekim duyuyorlar. dolayısıyla itiraf etmeyip yalan söylüyorlar. erkek milletinin bütün kızgınlığı bundan. bir insana yıllarca yalan söylenir ve o insan gerçeğin çok farklı olduğunu bir gün anlarsa, o insan kızar. hem de çok kızar.

güçten kastım yalnızca para, araba, ev gibi maddi şeyler değil; karakter olarak da stoic yani duygusal zayıflık göstermeyen, manipüle edilip, yönlendirilemeyen, kendi bildiğini okuyan, çizdiği sınırları aşan biri oldu mu onu siktir edecek biri olmaktan bahsediyorum. statü olarak da ceo falan olmanıza gerek yok, sadece en azından arkadaş çevrenizin saygı duyduğu biri olmanız gerekiyor. bunların yanında maddi gücünüz de varsa, bu dünyada bir kızdan çıkardığınız penisinizi daha kurumadan başka bir kız ile sevişebilirsiniz.
kadınlar böyle bir adam olup olmadığımızı ölçmek için bizi manipüle etmeye, saçma sapan muhabbetlerine kulak asıp asmayacağımızı görmeye çeşitli testlerle geldiğinde erkekler olarak tek yapmamız gereken onları ciddiye almamak. kadın bir erkeği manipüle edemediğini gördüğünde bozguna uğrayıp uğrayıp, tekrar denemeye bayılıyor. buna da heyecan diyor. kadın erkeği değil, o erkeğin kendisinde uyandırdığı çekimi seviyor.
zira kadınların bu anlattıklarımı kabul etmelerine, anlamalarına imkan yok, onlarla rasyonel bir tartışmaya girmek mümkün değil. kadınlar solipsist canlılar, kendi duygu durumlarının iyiliğini korumak dışında bir şeyle ilgilenmezler. misal geçtiğimiz günlerde bir kız bir de erkek arkadaşımla oturuyoruz, erkek arkadaşım bir aydır ilişki yaşadığı sevgilisinden ayrılmaya karar vermiş ama bunu ona nasıl söyleyeceğini düşünüyordu. tam o anda sevgilisinden mesaj geldi. yanımızdaki kız arkadaşımız dedi ki mesaja cevap verme ondan ayrılmak istediğini anlasın. tam bir solipsizm, tam bir empati yoksunluğu örneği. mesajına saatlerce cevap alamayan kızın neler hissedeceği umurunda değil. kendi duyguları dışında hiçbir şey kadınların umurunda değil.




28 Ekim 2019 Pazartesi

Ne acıdır var olmak...


Selam şuursuz,
Gücün kalmadığında ne olduğunu anlatıcam, dilim döndüğünce.

Tarz zannederler biri ötekinden farklı olan çoraplarını, oysa sabahleyin çekmeceden eline ilk gelen iki tek çorabı geçirmişsindir ayağına. Aynı çift çorap aramaya üşendiğinden.

Yıllardır aynı kıyafetleri giyersin, renkleri solsa da, içine biraz zor sığsan da. Neye isteğin ve gücün kalmıştır ki alışverişe olsun?

Senden önce biri asansöre binerse ya merdivenleri kullanırsın ya da çömelip ayakkabı bağcıklarını iliklersin. Sırf yirmi saniye kadar bir başka insanla muhatap olmamak için... Ayakkabı bağcıklarını da ilikliyormuş rolü yapmazsın, sahiden çözülmüşlerdir de, önceden görmene rağmen eğilip bağlamaya üşenmişsindir.

Çalan telefonlar kabusundur, cevap vermek istemezsin, zaten çoğu zaman da vermezsin. İlk yakalandığında neden telefonları açmadığını açıklamak zorunda kalırsın birilerine, kalp kırmamak için bir bahane uydurursun, inanmazlar ama inanmış gibi yaparlar, alışmışlardır artık bu haline. Güven vermeyen bir insana dönüşmüş olmak ne kötüdür.

Önceden pek yalan söylemezdin. Şimdi insanlardan kaçmak için uydurduğun yalanları üst üste koysalar, petrolcü Arapların diktiği gökdelenlerle yarışır.

Önceden isyan ederdin, bir şeyler anlatabileceğini düşünüp mücadele ederdin. Sonra bir nefret etme dönemine girdin, asla anlatamayacağını gördüğün için çaresiz bir sinirle etrafına saldırmaya başladın. Şimdiyse, hiçbir önemi kalmamıştır. Değil mücadele etmek, nefret etmeye bile değer görmeyecek kadar boşvermişsindir.

Artık kabullenmişsindir. Büyüdüğünden ya da olgunlaştığından değil. Boşverdiğin için kabullenmişsindir.

Önceden hayallerinin peşinden koşardın, çok da güzeldi hayallerin. Şimdi değil hayallerin için uğraşmak, asgari sorumluluklarını bile yerine getirmezsin.

İşe yaramazlığını artık içselleştirmişsindir. O kadar işe yaramaz hissedersin ki, annenin yanında gülmeye utanırsın, senin gülmeye hakkın olmamalı mücadele eden insanların yanında.

Özsaygını yitirmişsindir bir kere. Özsaygı bu, bekaret gibi bir defa kayboldu mu geri gelmez, ondan sonra ise "biri de bir, bini de bir" deyip salarsın kendini.
Önceden dibe vurduğunda sıkılırdın bu halinden, hayatı kaçırıyormuş hissine bürünmeyi kendine yediremeyip yeniden kalkardın ayağa. Şimdi dışarıda kaçan bir hayat olmadığını bildiğinden boşverirsin. Dip; artık vurulan bir yer değil, evin yurdun olmuştur senin.

Bir uyumayı, bir içmeyi çok seversin. İkisinin de ortak noktası, seni düşünmekten ve yaşamaktan uzaklaştırıyor olmalarıdır.

Her şeyin suçlusunun kendin olduğunu bilir ve kabullenirsin. Tüm bu lanet haline rağmen, seversin kendindeki bu delikanlı tarafı. Ne dış sebeplerde ararsın kabahati, ne  Allah vergisi tabiatında, zira böyle yapa yapa karakterini sen bu hale getirmişsindir. Hiç olmak istemediğin biri olmayı sen seçmiş, sen başarmışsındır.

Hayallerinin peşinde koşardın dedim ya önceden. Şimdilerde kendini bir anlık iyi hissettiğinde yine hayal kurarsın ama hayal ettiklerinin gerçekleşmesini istemezsin, ne kadar güzel olsalar da kim çekecek o kadar tantanayı, kim hangi güçle verecek o mücadeleyi? Hayal ettiklerinin gerçekleşmesinden çok onların hayal olarak kalmasını tercih edecek kadar bezginsindir artık.

Genelde hayal de kurmazsın zaten. Artık istemeyi bile istemezsin.

Aşkından dolayı ki geçici bir sarhoşluk halidir, bir hevesle sana yardım edeceğini söyleyen insanlar seni heyecanlandırmaz artık, zira adın gibi bilirsin böyle bir şeyin mümkün olmadığını. Çoktan anlamışsındır iki şeyi, ne sana katlanabilecek bir insan vardır, ne de sana senden başka yardım edebilecek biri.

Önceleri bir gün öleceğini düşünüp rahatlardın. Artık rahatlayamazsın, zira çok uzun süredir yerinde saymışsındır. Zaman hep yaptığı gibi ileri akmıştır, sense durarak geriye gitmişsindir. Bu halde Allah'a hesap veremeyeceğini bildiğin için "böyle ölemem" deyip gerçekleşmesini istediğin tek hayali kurmaktan da vazgeçersin. Ölmeyi istersin ama bu halde ölmek istemeyi istememen gerektiğini bilirsin.

Dilin varmaz söylemeye ama, o da biliyor ya içindekini, bazen Allah'ın olmamasını istersin. O olmasaydı da yok olabilseydik ne güzel olurdu, dersin. Ne acı bir yüktür senin için var olmaya mahkum olmak.

Özgürlüğe mahkum olmak  kolay , asıl zor olan var olmaya mahkum olmak.

Çok koyar verdiği sözleri tutamayan biri haline dönüşmek. Çok ama çok koyar Allah vergisi o kadar imkana ve kabiliyete rağmen kendi kaybedişini seyretmek. Çok düşünürsün sürekli nankörlük yaptığına son nankörlüğünü yapmayı, iki rekat namaz kıldıktan sonra. Hatta boş gitmesem mi diye düşünürsün, şöyle meydanlık bir yerde. Sus, sus, içindeki karanlık tarafı bilmesinler. Zaten hamurunda da yok öyle bir şey. Ama itiraf et, rahatlatır bazen bu düşüncelere kapılmak. Öyle düşünceler ki bunlar, hiçbir insan böyle şeyleri düşünmemeli. Daha da kötüsü, hiçbir insan ancak böyle şeyleri düşündüğünde rahatlayabileceği bir hale gelmemeli. Bu hale ancak senin gibi gerizekalılar düşer ama duygusal canlılarız işte, onlar bile düşmesin isteriz.

Edebiyat yaptığımı sanıyorsun belki, sanma, evim yıkılsa sokakta yatıp ölmeyi bekleyecek haldeyim, hatta bazı akşamlar eve dönmeye üşendiğimden öyle yapıyorum, epeydir. Bazılarıyla empati kurmak imkansıza yakındır, ben derdimi böyle anlatabiliyorum.

Bilmem anlatabildim mi ?



23 Ekim 2018 Salı

Bayan Dünya !

Siz olmadıkça ben başlıksız bir şiirim çocuklar,oldukça şiir bile değil, doldukça şehir..
Güneşli bir soğuğun sabahında, yarım ekmekle kahvaltısını yapmadan evden kaçan oyunları oynuyoruz, çocukları saydım herkes burda..
Ölümden bir ölüm ertesinde, yarı çıplak koynuma giren ecel, tamı tamına iki saatlik tanrı gösterisi, biri eksik..
Oyunumuzun adı yok ama aşk de sen, sen hayat de, sen yaşamak de..
Körpe umutların becerildiği pitikare kaldırımlarda, sana döngel kerhanesinin hayalimdeki sahnelerini çekiyorum, oyun bu mazur gör..
Işıkçı henüz yok, güneşin doğmasını bekliyoruz hep beraber, yüzümüzde tatlı bir bekleyiş, el sallayacağız merhaba dünya, merhaba güneş! Merhaba çocuklar!
Kazma,kürek,halat,hal hatır hepsi avuçlarımızda ve bütün derin nefeslerimizi tutuyoruz, terleyeceğiz , yorulacağız ama devrilecek muallanın surları..
Yıkılan surlardan birer kare alacak herkes ve her bir fukara kapısına beyaz kağıtlar içinde paketleyip kaçacağız, kaybolan düşlerin yapbozu! Seviyoruz bunu, tamamlamaya öncelik..
Geceden kalma yatak kırışıklarının üzerine ütülü gömleklerimizi de armağan edeceğiz , barış sembolüdür sevişikliğinizin.. Savaş sebebidir değişikliğiniz..
Islık çalmasını iyi bilen bir çocuk önümüzde yürüyecek, politik bir melodi değil, yorgan altı bir çığlığı duyarsak , boğulursa bir yaşam daha kıçı kırık pire yüzünden gözümüz kararır, çal çocuk ıslığını, çağır güneşi.. İçli çal, yanık oku..
Çocuklar isterse, çocuklar severse , çocuklar ölürse bir hayatı bulur avuçlarında ezgisini yitiren besteler.. Biz küçüğüz, dünyamız kadar küçücük, bebek elleri kadar minicik..
Şu geleceğin içinin boş olduğunu bilmesek, oturup inanacağız ders çalışacağız hatta , eğitim sistemini çökertmeden , doktorlar öğretmenler olarak dağıtacağız surlarımızı..
Çocuklar, ah çocuklar, bir geleceği bir bilgiyi elinin tersiyle itip ne de güzeldir oysa dersi kaynatmak..
Sizinle bir dirilişi , bir aydınlığı canlandırıp bütün sokak lambalarının içine güneşi saklayacaktık biz gece ve gündüz eşit olmalı hülasa..
Engelsiz bir çukura, apansız bir hastalığa yahut bir maganda kurşunun tam ortasına bir alın düşmesin diye gözlerinizde milatlandıracaktık, midesi bulanıklığını anarşizmin..
Sizler mazoşist,sizler sadist, sizler paranoyak veya şizofreni olmayın diye siyahı öğretmeyecektik dilinize..
Eliniz silah,eliniz bıçak tutmasın diye herşeyi ölümsüz olarak anlatacaktık kalbinize..
Ayşeler, fatmalar,mehmetler..
Siz hapishanelerle çürümeyi hiç tatmayın, cam kenarı söylenen bir türküde içiniz yanmasın diye suyun saflığını gözlerinizde buluşturacaktık.. Tanışın içinizle!
Kader sizi eline almasın,siz kaderi elinize alın diye ellerinizin ne kadar büyüyeyebileceğini anlattık, bir defa açılan kucağa koca bir dünyayı sığdırabileceğinizi anlattık , gözlerinizin dünyadan daha büyük olduğunu anlattık, anlamadınız , anlamadınız , anlamadınız!
Hiç bir romanda kahraman, sevdiğine kavuşmayacaktı çünkü dram kalbin tam ortasından yaralamak için en iyi ritüel kavram dedik , dinlemediniz!
İstedik ki romanları düşleyip, normal hayatınızı dram rütbesine eriştirmeyin, acıyı gözlerinize iliştirmeyin, sancı karnınızda yer etmesin, kahır dolmasın mektubumuz..
Sessiz sedasız terketmeyin mahalleyi, şehri sessiz bırakmayın, sedaları gökyüzüne ve edaları dişinize takın istedik, küfür edin ama ananızı karıştırmayın dedik , vedaları sevmeyin, salalara şükredin , gözlerinizi terletmeyin istedik..
Bizim suçumuz, biz hep söyleyip hep istiyorduk..
Terkediyorduk, aşkları, sokakları , yaşamı..
Susun, hepiniz susun, sitemlerinizi ikinci el pazarına saklayın..
Biz hep beraber istedik, hep birlikte yarattık dünyanın yeni halini, değiştirebiliriz..
İnanmakla başlayalım evvela , dramıyla , kavgasıyla. Bu dramda bizim , kavgada..
Şimdi dağılın, oyun bitti.
Siktirin gidin maskelerinizin altına..
Yarın görüşmemek üzere, gözlerinden öpüyorum bayan dünya..



28 Ağustos 2018 Salı

Yanlızca Dünya'ya Bir kere Geliyor İnsan.

Selam şuursuzlar,

Evlilik hakkında ki düşüncelerimi biliyorsunuz az çok. Velhasıl şu kızların "ama aşkomm ben bir kez evleniyorum şımarıklığı" artık bir son bulmalı... tamam anladık bi kere evleniyorum diyerek damat beye duygusal sömürü yapıp kanına giriyorsun ama acaba erkekler yüzkez mi evleniyor ?

Ayrıca "bir kere evleniyorum aşkom yooaa, herşey hayalimdeki gibi olmalı" diyerek damat bey'i binlerce lira borcun altına soktun peki ya o düğünden 1 hafta sonrası düşündün mü hiç şımarık kız?
Balayı bitmiş evde sabah sabah seda sayan izleyen kadınsın artık haftaiçi... nerde o geçen haftaki prenses lan?bu mu rüya gibi hayatının başlangıç haftası? bu yüzden mi bacağım kadar borca soktun o adamı? hay peri masalınıza sizin.
hep bunlar tv ve sosyal medya yüzünden hep. görüyorlar demet akalının yada bir holding sahibinin çocuğunun düğününü falan, özeniyorlar. birisinin bunlara Türk erkeklerinin çoğusunun karun kadar zengin olmadığını, hiç azımsanamayacak bir kesimin düğünü bankadan kredi çekerek yapıp 3-4 sene onu faizi ile ödediğini hatırlatması lazım.
Hayır desen ki kız tarafına " bana kredi çıkmıyor siz çekin ben öderim" vallahi anında toz olurlar. ee hani bir ömür hastalıkta sağlıkta birlikte olacaktık kredi lafına duyunca kaçtınız?
He aradan 3-5 ay geçtimi de kadın tarafı başlıyor " yok kocam eskisi gibi değil yok kocam artık çok değişti" ee ne olacaktı yapraamm? adamı o kadar borcun altına soktun doğal olarak o borcun o banka kredisinin getirdiği sinir ve stres o adamı etkiliyecek.
sonra vay efendim boşanma oranları şöyle, yok evlilikler ayakta kalmıyor yok ocaklar sönüyor.

ya ne olacaktı? düğün gününü böyle isteyen insan, senin maddi duruma bakmadan sırf eşe dosta hava atacak diye sana binlerce lira harcatan insan iler ki dönemde kötü günlerde yada maddi zorluk çektiğiniz dönem de yanında durur mu? .
paraçokomel işte.

Yalnız , çalışan işinde gücünde olan kadınları tenzih ederim, zira çalışan hatun paranın kıymetini bilir, böyle şımarıklıklara girmez.
sırf bir gelinliğe yumurta kabuğu beyazı değil de buz beyazı diye ya da duvağı biraz daha cafcaflı diye damadın bi dünya fazla para ödemesini isteyen ve hayatta o erkeği kendine aşık etmekten başka hiç bir başarısı olamamış kezbanlara sözüm.

son olarak, yanlızca dünyaya bir kere gelir insan , her şeyin ikinci bir şansı varken.


selametle...


Yalnız olmak, yanlış yerde olmaktan iyidir.

Selam Şuursuz, Nasılsın? Nezaketen, “İyiyim... Sen nasılsın?” diyeceğini biliyorum. Ben de öyle derdim eskiden. Artık biri “Nasılsın?” di...