Selam Şuursuz,
Nasılsın?
Nezaketen, “İyiyim... Sen nasılsın?” diyeceğini biliyorum. Ben de öyle derdim eskiden.
Artık biri “Nasılsın?” diye sorduğunda, “Geçti.” diyorum.
“Küllü hâlin yezûlü.”
(Her hâl geçicidir.)
Sahi... Her hâl gerçekten geçici midir?
Uykularının bölündüğü, sabahlara kadar oturup düşündüğün ama içinden çıkamadığın; insanların uyanıp hayatın telaşesine kapıldığı saatlerde, senin namazını kılıp yattığın; yarının bugünden farklı olmayacağını düşündüğünden tek bir plan bile yapmadığın; ellerini açıp dua ederken mahcubiyetinden hıçkırarak ağladığın; “Allah’ım, hakkımda hayırlısı neyse onu nasip et.” diye dua ederken bir gün, “Allah’ım, benden razı olduğun gün emanetini al...” diyebildiğin zamanlar oldu mu?
Her hâl geçici midir gerçekten?
Galiba insanı acının büyüklüğü değil, sürekli oluşu yoruyor.
“Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir.” derdim. Meğer tevekkülüm şaşmış.
Beklemek de nasipmiş oysa. Hem de insanın en ağır imtihanlarından biri.
Beklemek... Tüm fiillerin kaybolduğu, artık “gel” diyemediğin, “git” diyemediğin, anlatsan eksik kalacağını bildiğin yerdir.
Kimi maaşını bekler, kimi alacaklarının gününü, kimi sevdiğini, kimi ölümü, kimi de Allah’ın “Ol.” demesini. İnsan beklediği şeyle kaimdir. Belki de bu yüzden, beklediğimiz şey kalbimizin kıblesine yön veriyor.
Yaşayarak öğreniyor insan. Ne acı.
Ya doğru yolda, yanlış insanı bekliyorsan?
Ya Allah’ın vereceği huzuru bir kuldan bekliyorsan?
Belki de insanı en çok yoran şey, beklemek değildir. Beklediği şeyi, ait olmadığı yere koymasıdır.
İnsan bunu geç anlıyor.
Yalnız olmak, yanlış yerde olmaktan iyidir.
Oysa Kur’an’ın çok sade ama bir o kadar ağır bir hatırlatması var:
“Bilesiniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”
(Ra’d, 13:28)
Bir kuldan, yalnızca Allah’ın vereceği huzuru bekliyoruz. Sonra da kırılan kalbimizi onarmaya çalışıyoruz.
Tasavvuf ehli buna “masivâ” der.
Allah’tan başka kalbi meşgul eden her şeydir. Bu bazen para olur. Bazen makam. Bazen de bir insan. Hiçbiri kötü olduğu için değil, kalbin merkezine yerleştiği için.
Aslolan şu:
“Bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer.”
(Enfâl, 8:24)
Kalp, üzerinde dilediğimiz gibi tasarruf edeceğimiz bir mülk değildir.
Peygamber Efendimiz (sav) bile, “Ey kalpleri evirip çeviren Allah’ım! Kalbimi dinin üzere sabit kıl.” diye dua ederken, biz ise kalbimizi dilediğimiz yere çevirebileceğimizi zannediyoruz.
Bütün yanılgımız da burada başlıyor.
Allah’ın huzur vermesi için yarattığı kalbi, bir kulun, bir makamın, bir servetin insafına bırakıyoruz.
İnsan, Allah’ın kendisine emanet ettiği kalbi yanlış yerde tüketebildiği gibi, kendisine emanet edilen başka bir kalbi de hoyratça harcayabiliyor.
Bu da bir zulüm değil midir?
“Sakın Allah’ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma...”
(İbrâhim, 14:42)
Ne garip.
Kendi kalbimizin kırılmasından korkuyoruz. Ama bir başkasının kalbinde açtığımız yaranın vebalini pek düşünmüyoruz.
Bu da bir imtihan değil midir?
Kalbini kime verdiğin kadar, kendisine emanet edilen bir kalbe nasıl davrandığın da.
İnsan geriye dönüp baktığında bazı şeyleri daha iyi görüyor.
Hayatına giren her şey, hayatında kalmak için gelmiyor. Kimi, kalbinin kıblesini değiştiriyor. Kimi, neyi beklediğini gösteriyor. Kimi ise seni bir vesileyle kalbin asıl sahibine yaklaştırıyor.
Belki de mesele, başımıza geleni anlamaktan çok, bizi nereye götürdüğünü görebilmek.
O yüzden, tesadüf yoktur, tevafuk vardır.
Bazen yaşadığın şeyin kendisi değil, seni dönüştürdüğü hâl önemlidir.
Çünkü hiçbir karşılaşma hikmetsiz değil. Hiçbir ayrılık da sebepsiz.
Bize düşen, o an içinde elimizden geleni yapmak.
Biz çabamızdan sorumluyuz. Nereye varacağımızdan değil.
Çünkü bazen yürümek bize düşer. Varmak değil.
Bazen istemek... Bazen vazgeçmek... Bazen beklemek...
Ve bazen de bütün bunların ardından, “Ben elimden geleni yaptım.” diyebilmek.
Sonrası nasip.
“Bir kere de karar verip azmettin mi, artık Allah’a tevekkül et. Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.”
(Âl-i İmrân, 3:159)
