Selam kaynatasızlar ,
Derdimi anlatamayalı uzun zaman oldu; belki de anlayanı bulamadığımdandır.
“Anlamak mı zor, anlatmak mı?” derseniz...
İnsanların birbirini anlamaya çalışmadığı bir dünyada yaşadığımızı düşünürsek,
Hz. Ali'nin dediği gibi: "İfhamü men la yefhem" – yani, anlamayana anlatmak en zoru.
Belki de bu yüzden anlatmaktan bile vazgeçeli epey oldu.
Şimdi, “Ne anlatıyorsun lan kofik?” derseniz;
Kimsenin beni anlamasını beklemiyorum.
Çünkü beklenti bir umuttur ve ben beklentisiz yaşamayı öğrendim artık.
Bence insanın en büyük ihtiyacı da beklentisizlik.
Çünkü hepimiz, beklentiye girdiğimiz yerden yaralanıyoruz.
Kimimiz dünyadan uzaklaşmak isterken daha da derine batıyor,
kimimiz bir huzur bekliyor, kimimiz sadece mutlu bir yuva...
Kimimizin beklentileri dağlar kadar büyük, yıkımları da haliyle bir o kadar ağır oluyor maalesef.
Aslında insan, beklentilerinden sıyrıldığında yeniden yükseliyor;
beklentisiz sevdiği, beklentisiz yaşadığı yerden.
Bu yüzden beni anlamanızı da beklemiyorum... ama neyse.
Hâlet-i ruhiyemi sorarsanız,
Elvan Bayırlı'nın bir sözü geliyor aklıma:
> “Sığınacak bir 'merhaba' bile bulamamak, iflasın eşiğinden düşmek değil midir? İnfazın içine...”
Evim yansa, sokakta yatıp ölmeyi bekleyecek haldeyim.
Bu yüzden dünya görüşünüz ya da hayat kaygınız çok umrumda değil.
Farkına bile varmadan kaygılanmayı da bıraktım.
“Ay sonunu getirir miyim?”,
“Borçlar ödenir mi?”,
“Para nasıl biriktirilir?”,
“Nereye yatırım yapmalıyım?” gibi sorular artık zihnimi meşgul etmiyor.
Çünkü gelecekten beklentiniz kalmadığında,
kaygınız da olmuyor; bunu öğrendim.
Diyeceksiniz ki,
“Bomboş mu yaşıyorsun yani?”,
“Her şeyden bu kadar sıyrılmak kolay mı?”
Tabii ki hayır...
Ama insanın içi boşaldığında yeniden yükseliyor.
Düşünmeyi zamana yayabiliyorum artık,
daha sağlıklı kararlar alabiliyorum —
sigaramı tersten yakmadığım zamanlarda.
Daha çok insana dokunuyorum,
buna “iyilik” demeden.
Daha çok dinliyorum,
karşılık beklemeden, beklentiye sokmadan.
Aklıma gelmediği zamanlarda daha şık giyiniyorum mesela.
Fön çekmiyorum artık; saçlarım sık değil eskisi gibi.
Spor da yapmıyorum artık , “kilo alır mıyım?” diye kaygılanmadığımdan.
Hayatta en çok korktuğum şey yanlış anlaşılmaktı;
artık ondan da korkmuyorum, çünkü kimsenin beni anlamasını beklemiyorum.
Eski dostlarla da pek bir araya gelmiyorum ;
eskileri yad etmek istemediğimden.
Alex Hitch Hitchens şöyle söylüyor:
> “Hayat; nefes aldığımız anların toplamından değil,
nefesimizi kesen anların toplamından oluşur.”
Oysa hatırlamak en acısıdır...
Anı olana kadar kıymetini bilmediğim anların mağlubuyum ben.
Hatırladıkça donup kalmalarım da ondandır belkide.
Bazen bir şarkının içinde buluyorum kendimi, bazen tanımadığım bir yüzün gözlerinde. Tanıdık gelen ama adını koyamadığım hislerde, bir cümlede, yarım kalan bir sohbette. Artık hiçbir şeyin tamam olmasına çalışmıyorum. Çünkü anladım ki bazı şeyler eksik kalmalı ki, insan hatırladıkça tamamlasın içinde.
Zihnimde dönüp duran onca düşünceye rağmen, kalbim daha sade artık. Kırgın değilim, sadece alıştım. Sevilmeden de sevebilmeye, anlaşılmadan da susmaya. Bir şeyleri ispat etmeye çalışmadan yaşamaya...
Kendime iyi gelmeyi öğrendiğim yerdeyim belki de. Beni anlamayanlara değil, beni yarım bırakmayan sessizliğime yaslanıyorum artık.
Bu bir sitem değil.
Bu sadece içimde kalmasın diye,
kendime yazılmış bir mektup.
Çünkü bazen kelimeler değil, sessizlik anlatır insanı.
Anlattıkların anlaşılmadığında, susmak da bir zaferdir.
Ve göğsüm...
Sanki göğe yükseliyormuşum gibi daraldı, sıkıştı.
“Allah, dilediğini hidayete erdirir; dileyenin de göğsünü öyle daraltır ki, sanki göğe yükseliyor gibidir…” (En’am 6:125)
İşte tam oradayım.
Ne aşağıdayım, ne yukarıda.
Sadece kimse duymasın diye içime gömdüğüm bir çığlık kadar hayattayım.